Recensie | De gestolen erfgenaam van Holly Black

Recensie van De gestolen erfgenaam (The Stolen Heir Duology #1) van Holly Black.

*Disclaimer: Ik verkreeg dit boek van Uitgeverij Lannoo en Boekerij in ruil voor een eerlijke recensie. Dit verandert niets aan mijn mening. De opinies in deze recensie zijn van mij en altijd eerlijk. Heel erg bedankt Uitgeverij Lannoo en Boekerij om mij dit boek te bezorgen.

“Het is moeilijk om de wreedheid van hoop uit te leggen.”

– De gestolen erfgenaam
Holly Black

Terug naar Elfhame: De gestolen erfgenaam is een betoverend avontuur met bekende en nieuwe gezichten

Synopsis

Een onwillige prins. Een weggelopen koningin. En een zoektocht die hen allebei kan vernietigen.

Het is acht jaar geleden dat de Strijd met het Serpent beslecht werd. In het kille noorden heeft vrouwe Noren van het Hof der Tanden de IJzige Citadel terugveroverd. Daar smeedt ze een plan om monsters van hout en sneeuw te scheppen met behulp van een oude relikwie. De zelfgemaakte wezens zullen zich gedragen als marionetten en niets lijkt Noren nog tegen te houden om haar wraak uit te voeren.

Haar dochter Suren, kroonprinses van het Hof der Tanden en de enige persoon die nog invloed op haar heeft, is gevlucht naar de mensen­wereld. Net op het moment dat Suren denkt dat iedereen haar vergeten is wordt ze gevonden door niemand minder dan prins Eik, erfgenaam van Elfhame. Dit is de man waar ze ooit mee had moeten trouwen en ook de man waar ze al jarenlang een hekel aan heeft. Eik, inmiddels zeventien, is nog even charmant, mooi en manipulatief. Hij is op een missie die hem naar het noorden zal leiden en heeft Surens hulp hard nodig. Maar als ze akkoord gaat zal ze haar hart moeten beschermen tegen de jongen die ze ooit kende en de prins die ze voor geen goud vertrouwt…

---

Recensie

In Holly Black’s nieuwste boek, De gestolen erfgenaam, worden lezers opnieuw ondergedompeld in de wereld van Elfhame, die net zo betoverend is als in haar populaire Folk of the Air serie. Het verhaal introduceert nieuwe personages maar ook oude bekenden en biedt een reis door een wereld vol intriges en mystiek.

Suren (Wren) en Eik zijn onze hoofdpersonages in de reis door Elfhame. Eik is een oude bekende en toch voelde zijn personage heel nieuw en verrassend aan. Toen we hem het laatst zagen was hij 8 jaar jonger en nu is hij gegroeid tot een jonge man die zijn eigen wensen, eisen en persoonlijkheid heeft. Ik vond hem in het begin nogal mysterieus en wist niet goed hoe hem in te schatten. Zijn intenties waren niet altijd duidelijk en ik ben meerdere keren van mening veranderd over hem. Ik vond hem een leuk personage om te volgen.

Wren heeft me het meeste verrast als personage, maar misschien niet op de manier dat ik hoopte. Ik dacht dat ze meer pit ging hebben (ja, ik baseer me op Jude en Charlie Hall). Ik snap dat ze veel heeft meegemaakt in haar verdelen en daardoor is ze een heel gecompliceerd personage. Maar toch vond ik haar een beetje passief en soms ook gewoon saai. Ik lees graag boeken over personages die struggles en onzekerheden hebben, maar in De gestolen erfgenaam kwamen enkel die onzekerheden naar boven.

De zij-personages Tiernan en Hyacinthe vond ik geweldig. Ik wil zo graag meer over ze te weten komen! Hun aanwezigheid voegt een extra dimensie toe aan de wereld van Elfhame.

Veel actie zit er niet in De gestolen erfgenaam. Dit boek is eerder een zachte fantasy waar er meer gefocust wordt op de wereldopbouw. Actie is niet altijd nodig, maar soms vond ik het plot een beetje saai, en het leek alsof de personages niet echt vooruitkwamen in hun avontuur. Ook de dialogen waren niet altijd even interessant.

Ik had af en toe moeite met het tempo van De gestolen erfgenaam. Soms zijn er uitgebreide gesprekken tussen de personages met veel details, en andere keren zijn er snelle actiescènes die maar kort worden beschreven. Op sommige momenten was het goed dat er veel aandacht ging naar bepaalde gesprekken omdat we de personages beter leren kennen. Een goed evenwicht tussen snelheid en diepgang is belangrijk voor een boeiend verhaal en dat zat hier niet altijd juist naar mijn gevoel.

Een van de grootste krachten van Holly Black is haar schrijfstijl, die de lezer weet te betoveren. Ze combineert naadloos de gewone hedendaagse wereld met de fantasiewereld, waardoor een unieke en meeslepende urban fantasy ontstaat.

Holly Black heeft wederom bewezen dat ze een meester is in het creëren van meeslepende werelden. De wereldopbouw in De gestolen erfgenaam is zo goed, waardoor lezers zich volledig kunnen onderdompelen in de magie en intriges van Elfhame. Het was niets nieuws of opwindends, maar toch is er iets geruststellends om weer in haar wereld van de faerie te duiken. Ik kon zoals bij al Holly Blacks boeken mij volledig vinden in de wereld waardoor de belevenis oprechter aanvoelde.

Oh ja dat einde… zag ik niet aankomen. Op 3/4 in het boek wordt het echt interessant en dat deel heeft me ook het meeste verrast en vond ik steengoed. Dus uh, waar is boek 2?

Zou ik het aanraden?

Al met al is De gestolen erfgenaam van Holly Black een leuk boek en een aanrader voor fans van Holly Black’s eerdere werken en voor iedereen die van betoverende verhalen houdt. Het tempo kon wat mij betreft beter en ook de verhaallijn zat nog niet honderd procent in dit boek. Maar dat einde zorgt er dan weer voor dat ik erg graag het vervolg lees!

Rating

7/10

---

Details

Trigger warnings
Alcohol, dierensterfte, mishandeling, poging tot moord, bloed, botten, kindermishandeling, dood, gore, ontvoering, moord, vergiftiging, zwangerschap, self-harm, skeletten, geweld.
Representatie in dit boek
/ (niet zeker)
Genre
Urban fantasy (young adult)
Aantal pagina’s
368
Publicatiedatum
27 juni 2023
Uitgever
Boekerij
Over de auteur
Holly Black is de internationale bestsellerauteur van verschillende series, waaronder de verfilmde Spiderwick Chronicles, de Magisterium-serie en de bejubelde Elfhame-trilogie. Van haar boeken gingen wereldwijd meer dan 12 miljoen exemplaren over de toonbank en ze worden in 32 talen vertaald. Black woont in New England met haar man en zoon.